Werkvakantie Roemenië 2017

Zaterdag 22 juni 2017 -

 

"We hebben het goed met elkaar."Zaterdag 22 juni 2017 - "We hebben het goed met elkaar."

Jacco geeft even een korte samenvatting vooraf: vandaag hebben we heel lang in het vliegtuig gezeten en heel lang in de auto. Einde. Maar goed, u ziet al, Jacco is nog  maar een beginner en we nemen het hem niet kwalijk. Maar daarom verwijs is u voor de langere versie door naar het onderstaande. Het is geschreven tijdens de 3 uur lang durende rit naar Reghin. We werden bij het vliegveld opgehaald door een Roemeen met een busje van Phoneo, maar we zitten nu al een uur langer in de auto dan normaal en niemand heeft een idee waar hij ons heen brengt. Elk minuutje dat voorbij tikt, duurt de reis weer langer, maar hopen we dichterbij de pizza te komen die daar voor ons klaarstaat. Als Karin, Matthijs en Herman deze niet stiekem al hadden opgegeten. You never know. Ik bedoel maar, wij hebben uiteindelijk niks te klagen, want de autorit van Karin, Matthijs en Herman was veel langer. Nog 22 kilometer tot Reghin... We zijn er bijna! 

De dag begon in het zonnetje voor het Revelation station onder het genot van een bakje koffie. We werden uitgezwaaid en vertrokken in twee auto's naar Eindhoven. Intussen tijd, aan de andere kant van Europa, waren Herman, Karin en Matthijs al Hongarije gepasseerd. Wij reden voorspoedig naar Eindhoven. Wouter had voor een schijntje een ParkWashFly geregeld, dus onze auto 's worden gewassen teruggebracht en wij werden door het bedrijf afgezet voor de airport. We vermaakten ons wel tijdens het wachten. Ik heb mijn eerste nieuwe spelletje alweer geleerd. Na het geduldig wachten ging de gates open. Henri's koffertje was te groot voor handbagage dus die jongen moest het geld van 4 uur werken neertellen om z'n werkkleding en de rest mee te mogen nemen. Maar Het vliegen ging voorspoedig .

En we zijn er! Yes! In Selah zien we Matthijs, Herman en Karin. Zij hadden een fijne reis gehad. Dat ging fantastisch. Ze hebben zelfs nog even de toerist kunnen spelen in Bratislava en heèèrlijk geslapen in een hostelletje. De bedden lagen lekker en het hostel sliep verrukkelijk, althans dat zei Karin, maar de mannen hadden de airco niet ontdekt. De rest van de reis ging prachtig fantastisch.

Nou, datwashet, we wij steken het kampvuur aan. Weltrusten tot morgen! 

 

Zondag 23 juli.

 

Dit verhaal schijf ik terwijl ik in de volle zon op een stoel zit in de achtertuin van Selah, om 14:27, wachtend opdat we naar de kerk gaan. De kerk hier begint pas om 15:00. Terwijl ik dit schrijf krab ik  onder mijn haar, achter mijn oren en in mn nek. Overal zout. We zijn vanochtend namelijk lekker na Sovata getoured. Dat is een rijke-lui's-oord, waar meren zijn met heel veel zout water. Zo veel zout water, dat er een 'dode zee' effect ontstaat: je blijft drijven. Er lag echt veel modder in en het was heel vies, maar velen van ons wilden toch de once in a lifetime ervaring meemaken om te blijven drijven in een meer van zout. En dat was het waard. Het was echt heel grappig. Je kwam steeds vanzelf weer boven drijven.Voor degenen die nog niet vies waren geworden, had Herman een leuk plan in gedachten. Er lagen daar 2 blikjes bier los in de natuur bij het water. Herman dacht even erop te gaan staan en spoot de inhoud van de blikjes hiermee op Wouter, Henri, Matthijs en zichzelf  de vloeistof die eruit kwam, bleef ongeïdentificeerde​ maar het  stonk naar urine. Lekker op je shirt. Maar goed, lekker douchen is ook geen optie want het water stinkt naar rotte eieren. Een aantal mensen uit onze gemeente hebben een waterontharder gesponsord, dus  gelukkig wordt dat probleem morgen verholpen en is daarmee ook de toekomst voor de wc rooskleuriger dan de kleur die de wc nu heeft (zoals u op de foto kan zien).  Van 3 tot 5 zijn we naar de kerk geweest. Het was een bijzondere dienst, de mensen zongen hard en veel. Vanavond hebben we lekker​ gebarbecued. Ging zeer goed. 

U hoort wel, we hebben het naar ons zin hier. Morgen gaan we aan de slag. Let the work begin! Tot morgen!

 

Maandag 23 juni 2017: 

 

We gingen van start! Om half 8 zitten we aan het ontbijt en om 8 uur waren onze Phoneo-vrienden hier om hun wensen aan ons uit te leggen. Herman met Felice en Jacco bezig met het houthok en vertrokken voor de benodigdheden naar de bouwmarkt. Gerlinde ging ook hierheen voor spul voor haar muurschilderingen en Karin vertrok met metgezellen voor de boodschappen. Iedereen was 12:00 nog niet tevreden, er was nog niks geen bijzonder werk verricht. Persoonlijk denk ik dat Jonina en ik echt wel het meeste hadden gedaan. We waren echt wel even moe, we sloopten onszelf met WEZO-werk; onkruid woeden, afvalbulten maken en vervolgens weer verplaatsen, hopen met hout verslepen.. Oh ja, en Jacco, die was ook hard bezig, want hij was het gras aan het maaien met een soort sikkel ofzo, want de kantjesmaaier begaf het vrijwel meteen. Matthijs vond de zeis niet zo scherp en  wilde hem slijpen, maar de zeis bleek toch scherp te zijn en hij zeiste zichzelf. De rest was boodschappen aan het doen en werkgereedschap aan het kopen in de bouwmarkt. Maar naar de lunch barstte het werk los. We hadden de spullen en we konden aan de slag. Er was geen houden aan. De tegels en de graafmachine kwamen en tegelen én het leggen van de waterontharder kon van start gaan. Maar Roemenië zou Roemenië niet zijn als alles in 1 keer goed en soepel zou gaan: de man die die pijpen heeft gelegd heeft het punt die nodig is voor de waterontharder 1,15 onder de fundering van Selah gelegd. En ja, hoe kom je daar nou? Maar goed, wat omleidingen en dan komt 't wel goed. De vindingrijkheid van Nederlanders is toch het Roemeense geklooi te slim af. De waterontharder komt nu in een ander hokje te staan en er wordt met leidingen naar toegewerkt. De rest van de dag hebben we geen moment stilgestaan. Veel voorwerk gedaan voor straten, en de bantjes gelegd door Matthijs, Henri, Jonina, Wouter en Martine. Ook is er in één dag een heel houthok gemaakt door Herman, Felice en Jacco. Gerlinde is over de helft van een erg leuke schildering. We hebben hard gewerkt. Het straten bijvoorbeeld is echt een afstand van jewelste.  Maria kwam met ons mee eten en na het eten zijn we naar het zwembad gehaast. We hebben heerlijk  al ons zweet in dat zwembad achtergelaten. We hebben na het zwemmen zoals altijd nog Bijbelstudie gedaan en de gezelligheid opgezocht rondom het kampvuur. Het was een goeie, geslaagde dag 1.

 


 Dinsdag 24 juni -

 

Het is hier echt fantastisch! Zoveel leuke dingen! De koffie komt gewoon uit de kraan (zie foto)!We gaan verder waar we gebleven waren. Scheppen, aanvullen en bandjes leggen. GerlindeDinsdag gaat verder met de muurschildering van het soldaatje. Er worden boodschappen gehaald door Karin en Jenny, even als nieuwe verfspullen en wat werkgereedschappen. Henri, Herman en Felice groeven het gat verder uit voor de waterontharder. Dit zodat er dus straks leiding komt voor de waterontharder, zodat deze in een apart hokje kan staan. Nog voor de koffie kan de shovel de boel plat schrapen voordat het zand komt. S middags werd de dag voortgezet met een lunch buiten met pannekoeken. Felice, Matthijs, Henri, Jacco en Martine hebben het hout naar het houthok gedragen en  in het houthok gestapeld voor de  winter. Tijdens het kruiwagenwerk zag ik Herman en Wouter omstebeurte naar de waterput rennen. Herman had één keer namelijk de buis vergeten af te sluiten en de put vol laten lopen. Ik vroeg of alles goed ging, of dat de reden was waarom Wouter en Herman steeds huppelend naar de put haasten.

  Lofverhaal over Karin: Ze haalt Jacco en Henri altijd door elkaar. Heel vervelend. Maar, vooruit. We vergeven het haar. Karin zorgt zo goed voor ons. Ze komt langs met zonnebrand, met water en maakt heerlijke pilaf en macaroni voor 11 personen. We worden zo verwend dat we nooit brood eten. Ze bakt tosties, wentelteefjes, pannekoeken en fabriceert en versiert de leukste en lekkerste salades. Ze heeft zelfs de roest uit de wc proberen te poetsen. Gerlinde heeft de soldaat af en Karin helpt met de andere muurschildering. Ooh en het regende vandaag. Noodgedwongen moest daardoor zelfs een extra sjekkie tijd worden ingelast onder een afdakje. Matthijs en Henri deden toen zo'n mooie uitspraak over de Roemeense cultuur vandaag onder het houtstapelen: Roemenen kunnen niks onderhouden, bijvoorbeeld de klimop laten ze tegen het klimtoestel opklimmen. Dat onderhouden de Nederlanders dan allemaal wel weer voor ons. Het enige wat Roemen onderhouden​ is hun achterstand. Maar we doen het graag voor ze. Met alle liefde en enthousiastme hebben we lekker gewerkt vandaag. Verder alle lof naar Wouter en Herman die vanavond nog de hele waterontharder gefixt hebben zodat we heerlijk konden douchen. En Herman, voor die opmerking hierboven, die was onterecht. Ik heb namelijk nog nooit hout gestapeld in zo'n mooi gemaakt houthok. Prachtig, prachtig.Oke, nu gaan we naar een terras. Lekker toeristje uithangen in Reghin. De groeten! U hoort wel, we hebben het naar ons zin hier. Morgen gaan we aan de slag. Let the work begin! Tot morgen!

 

Woensdag 26 juli 2017.

 Woensdag 17

Hop, na het ontbijt starten we weer. Wouter ging de trilplaat ophalen. Het zand kwam, we konden gelijk weer bezig met scheppen. Karin en Gerlinde gingen boodschappen en verfspullen ophalen zodat de schilderkunst kon worden voortgezet. Het straten kon ook beginnen. We starten een mega straatteam waarbij we een sterk straatsysteem hebben ingebouwd. Matthijs, Henri, Jacco, Martine, Felice, Jonina, Wouter en Jenny hebben dikke meters gemaakt. Door het vakmanschap van Wouter ligt dit pad ver boven menig gemiddeld pad in Roemenië. Herman heeft zijn timmerkunsten nogmaals op het houthok losgelaten zodat al het hout houtje droog staat in de winter. Zoals ik gisteren al zei; een prachthokkie.We hebben alle spieren uit ons lijf gewerkt. Tijdens een korte koffiepauze zucht Jonina vermoeid: "ik wil graag even mijn schouders van mij afnemen en naast mij neerleggen." Het was zeer gezellig, met als hoogtepunt toen Matthijs een kikker in Felice's nek gooide. Felice heeft 5 minuten met haar kont op de nieuwe straat gezeten en geen spier verroerd, diep in shock. We hebben nog even meegekeken met een project in Casa Ana. Het project van vorig jaar lag er mooi bij. Het gezinnetje die daar, had een meisje die 9 was en voor haar 5 broertjes zorgde, en het spelen in Casa Ana gaf dit gezin eindelijk onbezorgde speeltijd. Oh René en Reinier, Karin neemt een baby mee naar huis. Maar maak jullie geen zorgen hoor, dit jongetje past vast net zo goed in de familie​ als Ana. Dit zigeunerkindje was echt echt heel lief. Op de foto zie je trouwens Karin nog in de keuken staan heerlijke big mac hamburger menu's voor ons klaarmaken voor lunch. Even een rare omschakeling in het verhaal, maar, ook zijn we naar de wijk geweest met Maria (Petelea, vlak om de hoek). Het was wel erg indrukwekkend, armoede en verwaarlozing lagen er weer dik bovenop. We hebben een pakketje afgeleverd aan het gezin wat de familie Schraa sponsort. Ook heeft de sponsorfamilie van Alien en Martijn een pakketje gekregen. Deze gezinnen wonen letterlijk en figuurlijk echt erg krap. 's Avonds hebben we heerlijk uitgerust van het werk.  We zijn we uit eten geweest met Maria en hebben sterke  verhalen verteld rondom het kampvuur.

 

Donderdag 27 juli.

 

Donderdag 15

Ik kan zoals elke dag beginnen met weer te vertellen dat Karin en Gerlinde boodschappen gingen doen en dat de rest het tempo team voor straten weer ging voortzetten, maar dat zou natuurlijk eentonig zijn. Maar ja, toch doe ik het, want ja, je kunt er niks anders van maken. Onze volledige krachten en machten werden weer in de strijd gegooid en om een uurtje om half 11 zat het 225 meter straatwerk er gewoon in. Ik dacht dat het moment nooooit zou komen. Ook gewoon Herman en Jenny deden vet zwaar werk. Niets te nadele van hun leeftijd maar denk even na over hoe oud ze zouden kunnen zijn en de hoeveelheid kruiwagens en het gewicht aan stenen en klei dat zij onder handen hebben gehad. Respect.Gerlinde zat ondertussen met haar hoofd in de wolken. Ze creëert een vogel, een kolibrie.  Soms is het ook even leuk om te genieten. Even vijf seconden stil staan om met je handen op je schop te rusten. Even om je heen kijken en bij jezelf bedenken wat een mooi werk we doen en wat een leuke groep we zijn. Ik hoor de mannen achter bij het straten twee regels zingen. Herman komt bij mijn werkje kijken en ik praat met hem over de mooie dingen in het leven. Joh, je word zo dankbaar hier in Roemenië. Oke, sorry. Genoeg sentimenteel gedoe. Daar zijn we hier niet van. Hard werken en doorwerken en nog harder werken. Dat is wat we hier doen. In de brandende zon leggen Henri en Wouter de laatste bandjes voor het straten. Er is hier niemand zonder strijdwond op zijn of haar benen van de stenen. Iedereen heeft blaren, een slaapachterstand en ondertussen een vies bed om in te slapen. Over de nachten gesproken; het is warm, mensen praten in hun slaap en ze luiden hier de klokken om kwart over 6, en ook echt een kwartier lang. En dat is nou net dat laatste half uurtje kostbare slaap. Tenzij je ochtend corvee hebt, dan is het handig dat je om 06:15 wakker wordt gemaakt. Maar ach, Jonina heeft toch altijd ochtend corvee. Dus dat is niet erg. We hebben de troep in de fik gestoken (ook erg leuk om te doen), de afwerking van het pad gedaan, in harde grond gespit om deze gered te maken voor het worteldoek. En een pittige put uitgespit. Dat laatste was echt zwaar hakwerk voor de mannen. Jeutje. Maar goed, op het laatst stonden we met zn allen boven de put te koekeloeren, en werd het tijd om ermee te stoppen. We lieten onze schoppen en hooivorken vallen en pakten onze handdoeken voor het zwembad. Het duurde niet al te lang, de duik was lekker fris maar de zon ging achter de wolken zitten. Toen we terugkwamen had Herman ondertussen in zijn eentje nog een tweede put in elkaar gemaakt. Twee super snelle gemetselde putten met een nette deksel. Meesterwerkje. Het zoveelste bouwwerk dat op Hermans naam staat hierzo in Roemenië. De rest van de avond hebben we weer voortreffelijk gezellig gebbq'ed, gebijbeld en gebrand rond het kampvuur.

 

Vrijdag 28 juli.

 

De dag zat vol hoogtepunten. Ten eerste; om 15:00 zat ons werk erop. Herman was nog even bezig met lampen aan de buitenmuur van Selah monteren en er moesten nog bergen grind bovenop de worteldoeken. Ook geen klein klusje. Omdat dat meeste mensen al bundels met spierpijn hadden, dachten we een hoge berg te bewandelen. We gingen met Maria en Ramona mee. Ik vroeg de groep naar de ervaringen en ik kreeg verschillende reacties. De een beschreef het als een leuke, stevige bergwandeling en de ander ervaarde het als een nare, lange klim. Henri: "de bergwandeling? Was machtig mooi! Doen we nooit weer."  Ook vond hij het een hoogtepunt, maar Matthijs vond Henri die met zijn rijskills met de bus tegen het hek van de oprijlaan reed. Hij is er al genoeg mee gepest dus ik zal het in het dagverslag hierbij laten. En had ik al verteld dat Jenny de roest in de wc heeft weggepoetst? Ook een hoogtepunt. Daarna gingen we uit eten met Maria, Jorrit, Radoe, Ramona en Sandy en Lomis De laatste twee zijn degenen die het project in Selah begeleiden en zij regelden alles voor ons. Het waren twee handen op één buik die Sandy en Lomis. Ook wel Sandy en Sully, of Lomis en sidekick. Het was erg gezellig en we hebben traditioneel Hasselt lopen promoten. Maar goed, zij doen het even hard en willen Phoneo aanprijzen. Na het eten zetten we de avond voort bij het kampvuur. Herman heeft zoals vanouds zijn oude kloffie (een soort naveltruitje, omdat zijn knopen van zijn blouse maandag kapot waren gegaan), ritueel verbrand in het vuur. Voor zijn oude kleding is ook iets nieuws in de  plaats gekomen. U kunt het zien als u ons komt halen. Mooie roze veters. Als laatste willen we onze dankbaarheid uitspreken naar de mensen hier; het regelen van zaken door Lomis en sidekick, dat we bijvoorbeeld even mee mochten kijken bij Casa Ana en dat we mochten logeren in Selah. Heerlijke ruimte, goeie matrassen, chilplek met kampvuur; alles was helemaal naar ons comfort. Vandaag, zaterdag 29 juli, hebben we heel Selah glanzend schoon gemaakt en hebben we in 10 minuten een bak koffie achterover geslagen. We touren nu over de mooie vlakte van Mures tussen de skoapies en de herderties. We hopen om 17.00uur aan te komen in Hasselt, waar de familie Schra ons opwacht met een heerlijk bakkie koffie.

 

Woensdag 15 Woensdag 18
Woensdag 16 Woensdag 19
   
Vrijdag 15 Vrijdag 17
Vrijdag 16 Vrijdag 19
Vrijdag 18

 

Hervormde Gemeente van Hasselt

Copyright © 2018. Alle rechten voorbehouden.

Wij gebruiken cookies om het inloggen op onze website te vergemakkelijken/ uw instellingen en voorkeuren te onthouden. U kunt deze cookies uitzetten via uw browser [of via uw profielpagina] maar dit kan het functioneren van onze website negatief aantasten. Bekijk beleid