Werkvakantie Roemenië 2018


Roemenië update 2018

 

Deze verhalen zijn ook te volgen via de Facebook pagina van Hervommd Hasselt

Hallotsj!


Voor Karin en Greet begon de werkvakantie al om 8.00uur deze morgen, toen ik aankwam waren zij al druk bezig met koffie schenken en broodjes smeren. Ieder die zich meldde in de achtertuin van Brouwersgracht 10 werd begroet door een lachende Herman en kreeg meteen een kop koffie in de handen gedrukt.
Na het gebed van Herman reden we naar Dortmund Flughafen!

Ik zat in de auto met Karin, Gerjan en Coen. Die laatste 2 kent u niet. Die hebben zich bij de groep gevoegd na de laatste vergadering. Die vond plaats in de achtertuin van Karin. Toevallig waren Coen en gerjan ook aanwezig. Van het een kwam het ander en nu zijn we hier.
Hoe dan ook, we waren als eerste auf die Parkplatz von das Flughafen angekommen. Nouja, de reis verliep beter dan ik duits spreek. Tien minuten later kwam Herman dan ook aanrijden en al snel was Wouter er ook.
Jonina kon niet wachten om in Roemenië te zijn want: "Daar is het vast koeler!"

Nou het is hier ook koeler. Het heeft hier zelfs geregend. Terwijl we naar onze bestemming rijden zien we het in de verte zelfs nog regenen.
Wachten is het woord om deze dag samen te vatten. Wachten tot we in Dortmund zijn, wachten tot we gingen vliegen, wachten tot we met de auto bij onze slaapplaatsen zijn. En terwijl ik dit schrijf wachten we op onze pizza.
Aangekomen bij onze nieuwe werkplek krijgen we meteen een rondleiding van Maria. Dat is ook wel nodig want het pand is wel 3x zo groot als voorgaande jaren. Of zoals Wouter het verwoord: "je moet nu gewoon iemand zoeken als je iemand nodig hebt."
Morgen gaan we zien hoe het loopt. We kunnen genoeg doen!

Groetsj vanuit Alba Lulia.

 

Dit is het verhaaltje van 27/7/18.

----------------------------
Goeiesmorgens!
 
Om 7uur ging de wekker voor Karin. Die ging samen met Gerjan boodschappen halen omdat gisteren de supermarkt al dicht was. Althans, dat was de bedoeling. Ze kon Gerjan niet wakker krijgen dus stond ze er alleen voor. Karin maakt de vanzelfsprekende dingen net wat lekkerder. Het ontbijt en de lunch bestaat altijd uit wentelteefjes, lekkere broodjes,  gekookte eieren en vers fruit. Nee, we hebben niks te klagen.
 
Vandaag is de eerste werkdag dus eerst wordt er gekeken naar wat we al hebben, wat er gehaald moet worden en welk gereedschap we tot onze beschikking hebben. Gelukkig scharrelt Maria ook rond, die kan aanwijzen wat we niet kunnen vinden en vertalen wat we niet verstaan. Felice, Herman en Maria vertrekken naar de bouwmarkt.
Tegelijkertijd heeft Coen al een mooi stuk met de bosmaaier in z'n handen om het gebouw gewandeld, want de begroeing kietelt net niet onder je oksels. Wouter heeft al geregeld dat er vrachtwagens met zand en steen af en aan rijden zodat we kunnen straten. In Roemenië betekent dit dat er om het uur een klein vrachtwagentje met zand of stenen komt.
Ik heb heb de bosmaaier van Coen overgenomen en als ik om me heen kijk zie ik Wouter en Coen het zand over het te straten terrein verspreiden. Jonina hoor je niet, maar als je beter kijkt zie je dat al een flink deel van de hekken die om het gebouw heen staan schoon zijn gemaakt, klaar om geverfd te worden. 
Rond het middaguur loop ik naar binnen en als ik mn ogen dicht doe ruik ik de wentelteefjes al. Als ik mn ogen open doe zie ik dat de keuken en de halve eetruimte blauw staan. Blijkt dat de afzuigkap niet (zo goed) werkt. 
 
Jacco en Gerjan helpen de hele boel de vernieling in. Dat wil zeggen dat ze overal de deurkozijnen uit slopen omdat die vervangen moeten worden. Die kozijnen zitten nog best goed vast voor Roemeense bouwstijl. De muur er omheen iets minder want die blijft soms beter aan het deurkozijn vastzitten dan aan de rest van de muur. Kleinigheidje hou je.
Twee mensen die je ook niet hoort zijn Deborah en Gerlinde. Die zijn twee muren weer aan het omtoveren tot een kunstwerk. Dat lukt vrij goed kan ik u vertellen.
 
We hebben vandaag ook nieuwe vrienden gemaakt! Twee roemeense jochies. Iedereen krijgt een hand en ik maakte de fout me voor te stellen. Nu hoor ik niks anders meer dan Henri! Henri! Henri! Ze scheppen zand en ze scheppen op. Over hoe sterk ze zijn. Ook vinden ze de bosmaaier reuze interessant. Alle knopjes zijn al ingedrukt, en door de motor aan te trekken met het startkoord bewijzen ze hoe sterk ze wel niet zijn zijn. Als ze vijf minuten zand geschept hebben vinden ze dat ze wel "drinkie drinkie" verdiend hebben. Resultaat is dat wij een 2literfles frisdrank kwijt zijn en dat zij maar blijven springen. Er wordt afscheid genomen door "I love you!" te roepen naar alle dames.
 
Na het eten wordt er gedoucht. De klok slaat acht en alles is wel. Wij gaan bijbelen. 
Tot zover, tot morgen!
----------------------
Mvg, 
Henri Koekkoek
 
Dag 3

Felice merkt op dat iedereen op tijd aan tafel zit 's ochtends. Dit is het derde jaar voor de meesten en in voorgaande jaren kwam het nog wel eens voor dat sommigen om 8.05 uur nog aan tafel schuiven. Nu is iedereen rond half acht wel beneden. Karin heeft ons verrast want bij iedereen ligt een chocolade croissant op het bord.

We hebben er zin in want na het eten is iedereen meteen aan het werk. Jonina schildert de toppen van het hek wat ze gisteren heeft schoongemaakt, en die zijn aan het einde van de dag gewoon af.
Felice neemt de inrichting van de eetkamer voor haar rekening. Gisteren heeft ze een van de muren een nieuw jasje gegeven door er behang op te plakken. Vandaag wordt een deel van een andere muur geschilderd met krijtverf en de stoelen worden ook onder handen genomen. Alles wordt geschuurd om ze een nieuwe kleur te geven. Maria is een helpende hand.

Herman is alle deurkozijnen er weer in aan het zetten.  Ik loop er achteraan om de deurklinken en de sloten aan de deur te bevestigen. We hebben er handigheid in gekregen dus we zijn op dreef. Herman gaat zo hard en is zo enthousiast dat de hamer het niet meer aan kan. Daar staat Herman dan. Met een sip gezicht en in elke hand een stuk hamer. Gelukkig is daar Maria en een bouwmarkt op 1 minuut lopen.

Wat ik gisteren niet verteld heb is dat Jacco zichzelf met een stanleymes verwond heeft. Het spoor van druppeltjes bloed leidde naar de keuken. Daar wikkelde karin zo'n berg verband om zn hand dat het leek alsofie eraf lag.
Vandaag begint het straten onder leiding van wie anders dan Wouter. Hij en Gerjan leggen de stenen terwijl Coen en Jacco heen en weer lopen met kruiwagens vol stenen, ja jacco, met zn halve hand. Er wordt gezweet op plekken waar de zon niet schijnt. Als ze beginnen is het nog net een zandbak en aan het eind van de dag zijn ze al op de helft.

Onze Roemeense vrienden zien we vandaag niet meer terug. In plaats daarvan lopen er vandaag een stuk of vijf meisjes en een kleine man van 2,5jaar oud rond. De meiden helpen karin in de keuken. Iedereen vindt het kleine kereltje superschattig. Dat veranderd als de kleine man een grote "kaka" doet en het zelf probeerd op te ruimen. De "kaka" zit overal behalve waar het hoort. De onsmakelijke aroma's ruik je op de hele begane grond. Ideaal dat het eten ook net op tafel staat. Ik heb nog nooit met zulke gemengde gevoelens aan tafel gezeten.

Om vier uur begeven we ons naar het zwembad. Omdat veel Roemenen niet kunnen zwemmen is het grote bad niet dieper dan 1.50meter. Wel zijn er glijbanen. Nou die zijn uitgebreid getest! De ene glijbaan mondt uit in wat er uitziet als een enorme wasbak waar je eerst vijf rondjes glijdt om daarna door een soort afvoerput te vallen. Bij deze glijbaan maken we er een sport van om met bijna de hele groep zo snel mogelijk in de zogenoemde wasbak te glijden zodat het één grote chaos wordt. Hier hebben we elkaar op een andere manier leren kennen omdat iedereen bij elkaar in de nek of op de rug vloog.
Bij de andere glijbaan is het de bedoeling dat je er afgaat met een band voor twee personen. Wij gingen er af met 3 banden en 7 personen. Allemaal onder toezicht van de badmeester dus super veilig. :D

'S avonds een kleine wens van Felice in vervulling want we eten Pilaf. Gerjan is er iets minder enthousiast over. "Ik moet dat exotische voedsel niet, geef mij maar boerenkool."  De rest vind het wel lekker want de twee bordjes die over blijven worden meteen gereserveerd door Felice en Wouter.

Vanavond een klein biertje/wijntje en morgen een rustdag.
So Long!
--------------------
Mvg,
Henri Koekkoek
 
Zondag

Om 9uur rijden we volgas naar de kerk. Het valt me op dat het onderwerp van de preek de afgelopen 3jaar dat ik geweest ben hetzelfde is. Als je je vertrouwen in de Heer stelt komt het goed. En alles wat je krijgt komt van de heer.
De volgende Bijbelteksten staan op het scherm in de kerk:
- Psalm 127:3
- Jeremia 3:23
- Jeremia 29:13
Naast ons gebouw staat een vuilcontainer waar altijd mensen in staan te graven. Dat contrast is extra groot wanneer we naar binnen worden geroepen voor een volgedekte tafel. We mogen dankbaar zijn dat wij zo rijkgezegend zijn.
Ook voor het weer. Het is goed warm en dat merk je ook in de kerk. De dienst duurt twee uur en dat is best lang als de airco is uitgezet. Helemaal als je geen pepermuntjes bij je hebt die sommige enthousiaste meezingers wel kunnen gebruiken.
Volgas rijden we weer terug naar huis. Nu letterlijk want de voorste auto kan amper worden bijgehouden. Thuis wordt de bestuurder van de eerste auto aangesproken op zijn rijgedrag.
De bestuurder, Coen, sympathiek als hij is, trekt zich er niets van aan.

Volgas rijden we dus weer naar het uitje van vandaag. We rijden een stuk de bergen in om opgehaald te worden door Jan. (Het gebouw waar we in slapen is van hem.) Jan komt met het vetste voertuig aanrijden waar we deze vakantie in gaan rijden. Een legertruck  van ongeveer 65 jaar oud die het vreemdelingenlegioen gediend heeft in de Sahara. Met zn allen gaan we in de open laadruimte zitten. Jan rijdt vakkundig naar boven langs de stijlste afgronden en over de diepste bandensporen. Ondertussen worden wij achterin door elkaar geschud als rijst in een sambabal.

Als we er zijn kijkt iedereen zijn ogen uit. We zijn terecht gekomen in een klein paradijs. Overal waar je kijkt staan appelbomen, pruimenbomen en bomen die andere soorten fruit aanbieden. We zitten boven op een grote berg met een werelds uitzicht. Als welkom krijgen we een zelfgestookte drank en een schaal met hapjes. Het weer is prachtig, de BBQ wordt aangeslingerd, het genieten kan beginnen. Herman verwoord het als volgt: "Er is niks mooier dan een mooi leven." Een waarheid als een koe.

Als het vlees bijna klaar is horen we gerommel in de verte. Als we omkijken zien we gigantische donkere wolken over de berg komen die als een golf op ons neer dalen. Vijf minuten later komt het met bakken uit de lucht en valt de BBQ bijna letterlijk in het water. Iedereen staat onder het afdakje van het huis van Jan te kijken naar het tafereel dat zich afspeelt. Wouter rent namelijk in de regen heen en weer om het vlees en andere spullen te redden van verdrinking. Gelukkig heeft hij z'n zwembroek al aan. Ik heb geprobeerd een handje te helpen door er achteraan te rennen met een parasol, maar het mocht niet baten. Jan, Wouter en ik zijn helemaal doorweekt. Het kan de pret niet drukken en het eten niet verpesten. De BBQ zet zich binnen voort en iedereen eet zijn of haar buikje rond.

De regen is net zo snel weer voorbij als het gekomen is. We gaan weer naar buiten om het eten te laten zakken en de kleren te laten drogen. Rond zes uur worden we weer naar beneden gebracht. Door de gevallen regen is de rit terug nog ruiger dan heen. Als we droog en wel thuis aankomen ligt een verrassing op ons te wachten. Alsof we nog niet genoeg nattigheid gevoeld hebben heeft binnen zich een onbedoeld waterparadijs gevormd doordat sommige slaapkamerramen nog open stonden. Matrassen zijn doorweekt, in de vloerbedekking kun je zwemmen en volledige koffers worden aan de droogrekken gehangen. Ach kleinigheidje hou je. Gelukkig zijn er extra matrassen en bij nader onderzoek blijkt de schade mee te vallen.

Tot morgen!
 
-------------------
 
Maandag

Na de avonturen van gisteren beginnen vandaag de werkzaamheden weer. De sfeer is geweldig. Er wordt gegeten en we gaan aan het werk. Herman gaat de deuren langs. Om ze er in te zetten. Ik zet de sloten er weer in. Jonina maakt het hekwerk af. Tussen de rode torens worden de punten op het hek goud geverfd. Een voorbijganger denkt dat we een een chinees restaurant beginnen. Hij heeft het witte plastic tasje al in z'n hand. Jonina heeft gouden handjes. Figuurlijk omdat ze gaat als een speer. Letterlijk omdat ze de kwast wilde schoonmaken terwijl het synthetische verf was. Dat gaat er niet af met water.

Wouter heeft zichzelf benoemd als opzichter. Hij heeft zelfs een shirt met een stropdas. De opzichter doet ook het papierwerk. Het begin van de ochtend wordt ingevuld met het op een rijtje zetten van de rekeningen. 

Terwijl de opzichter binnen zit gaat het straten gewoon door. Jacco, Coen en Gerjan gaan gigantisch snel. Zaterdag zijn ze begonnen en, op de afwerking na, ligt de straat er vandaag in.   Naast het harde werk is er ook tijd voor vermaak. Iemand heeft een patroon gevonden van een spijkerpistool. Gerjan en Coen zijn op het geweldige idee gekomen om er met de hamer op te slaan. Ze denken wel aan hun veiligheid. Gerjan houdt een schep voor het hoofd van Coen. Die slaat blind op het patroon wat een kleine ontploffing veroorzaakt. De schep heeft geholpen want niemand is in z'n gezicht geraakt. Wel bloeden er twee benen. Hiervoor geldt het motto: "kleinigheidje hou je." Zuster Karin vindt een pleister dit keer genoeg en het werk wordt voortgezet.

Onze kunstenaars verrichten prachtig werk. De muurschilderingen zijn klaar en ze beginnen aan het decor voor het podium in de gemeenschappelijke zaal. Deborah en Gerlinde zijn van alle markten thuis want naast de kwast wordt ook de decoupeerzaag vakkundig gehanteerd. Naast vier sprookachtige huisjes wordt ook de kerktoren van Hasselt vertegenwoordigt. Er wordt getekend, gezaagd en geverfd en het decor komt al aardig tot stand. Over verven gesproken, Felice is klaar met schuren en verft als een raket alle eettafel stoelen blauw. Ik heb het geprobeerd maar ik kan haar niet bijhouden.

Karin denkt aan iedereen, want vandaag komt Gerjan aan z'n trekken wat het eten betreft. We eten "gewoon" aardappelen met groente. Een buurman van Jan komt even buurten om te kijken hoe het gaat. Als cadeau heeft hij een fles van de zelfgestookte welkomstdrank van gisteren meegenomen. Bij wijze van dank kan hij nog net meegenieten van het toetje.

De rustdag heeft ons blijkbaar goed gedaan want na het eten gaat het werk gewoon door. Gerjan, Coen en Herman zetten een nieuw aanrechtblad. Jonina en Maria klaren het hek. De opzichter maakt de planning voor de rest van de week. En ik loop heen en weer met kruiwagens zand. Onze roemeense vrienden komen weer op bezoek en worden meteen aan het werk gezet. Het geroep om "Henri!" en "Gerlinde!" blijft, maar het vragen om "drinkie drinkie" blijft uit. Wij bouwen rustig af, het kampvuur gaat aan. Morgen weer een dag.

Groetjes en tot morgen!
-------------------
 
Dinsdag

We hebben onszelf vandaag weer overtroffen. Herman en Maria waren om7uur al wakker om naar de bouwmarkt te gaan. Dat is zo'n 40 minuten rijden dus namen ze een ontbijtpakketje mee. Wie ook miste aan de ontbijttafel was Gerlinde. Ze voelde zich niet fit dus bleef iets langer liggen. Dat kan allemaal als het werk zo snel gaat. Deborah gaat door met het verven van de huisjes, maar als ik later door het gebouw loop zie ik Gerlinde ook alweer bezig. Pilletje er in en gaan!

Wouter, jonina, Jacco en ik maken vandaag het straten af. Wouter en Jacco verzorgen de afwerking van de grootste lap grond. Jonina en ik vullen het grindveld voor het huis alvast met zand. Het is weer warm vandaag dus het stratenmakerteam veranderd in de shirtloze brigade. Als het grote pad gestraat en afgewerkt is loopt Karin, tussen het verzorgen van de koffie en het eten door, heen en weer met de bezem om het zand tussen de stenen te vegen.

Binnen wordt er gezaagd, geboord en gemeten. Gerjan en Coen proberen het aanrecht blad in dd keuken te bouwen. Echter, omdat in Roemenië begrippen als "no problem" en "kleinigheidje hou je" aan de orde van de dag zijn, is de keuken hier en daar ietwat scheef. Dat wil zeggen dat zowel in de breedte en de hoogte een verschil van meerdere centimeters geen zeldzaamheid is. Gelukkig is Herman terug van de bouwmarkt en heeft hij bouwkit meegenomen met verschil in dikte. Hiermee kan het verschil zo ongeveer verholpen worden. Door de de rechte aanrechtbladen scheef in de scheve keuken te zetten is alles weer ongeveer recht. Volgt u het nog?

Naast chinees restaurant is dit gebouw ook net een ziekenboeg. Vandaag is het de beurt aan Felice. Die is gisteren in een roestige spijker gestapt en moest vandaag een tetanus prik halen. Gelukkig valt de schade hartstikke mee want de stoelen staat indertussen allemaal in de verf. En aan het eind van de dag heeft zelfs de tafel een andere kleur gekregen.

Waar in de afgelopen dagen de kinderen uit de buurt overal rondliepen om te helpen en in de weg te lopen worden ze vandaag, om het werk te boverderen, buiten de het hek gehouden. Daarnaast gaan wij vandaag bij ze op bezoek. Onder leiding van Maria nemen we, in kleine groepjes, een kijkje in de flats waar ze in wonen. Meteen wordt weer duidelijk waar we voor werken want de kamers zijn klein en de gezinnen groot. Soms wonen er wel meer dan vijf mensen in een klein kamertje. De lol is er niet minder om, want bij Gerlinde en deborah wordt het haar gevlecht. En Coen en Gerjan figureren als kermis attracties. Toch is het goed om even te zien waar je het voor doet want de indruk blijft.

'S avonds wordt er door enkele enthousiastelingen nog een bergwandeling gemaakt. Ondertussen wordt het kampvuur aangestoken en is het tijd voor ontspanning.

Tot morgen!
-----------------------------
 
 
Woensdag

Vandaag de laatste echte werkdag en dat is maar goed ook denkik er gebeuren rare dingen. Herman zingt en danst ineens mee met de muziek en Karin ligt languit op het aanrecht. Gelukkig helpt Felice vandaag ook veel in de keuken dus kan Karin iets rustiger aan doen.

De geschilderde huisjes zijn allemaal af. De standaarden worden allemaal in de ochtend al in elkaar gezet door Gerlinde en Wouter. Daarmee is het decor af en het is prachtig. Hopelijk leidt het decor tijdens de diensten niet af van de preek.

Voor de rest is het vandaag vooral een dag van afwerken. Maria en Jonina schilderen de laatste punten van het hek. We zijn in Roemenië dus natuurlijk zit een deel van het hek scheef in de scharnieren. Gelukkig is daar Beunhaas b.v. Gerjan en Coen om het hek te fixen zodat hij weer normaal open en dicht kan. Bouwkit is de beste vriend van een beunhaas dus enkele lekkages hier en daar zijn  ook verleden tijd. Na een extra voorraadplank in het magazijn gezet te hebben loop ik Herman en Jacco weer achterna. Die zijn de laatste deuren aan het vervangen op de eerste verdieping. 'S middags sluiten Deborah en Gerlinde het rijtje af. De stukjes muur die meegekomen zijn met de oude deurkozijnen laten gaten achter. Die worden vakkundig dichtgesmeerd met gips door de dames.

Terwijl ik de laatste deurklink monteer wordt op de achtergrond al druk geveegd en opgeruimd. Jan en zijn vrouw Gerrie zijn ondertussen ook binnen. Wouter geeft een kleine rondleiding om te laten zien wat er gedaan is. Ze zijn allebei onder de indruk. "Jullie mogen zeker terugkomen." Het bezoek wordt afgerond met een lekkere maaltijd. Om de buurt extra in de war te brengen staat er vandaag babi pangang op het menu.

Na het eten wordt er een vuur gemaakt waar bijna al het afvalhout tegelijk op wordt gegooid. Toevallig rijdt de politie ook net voorbij. Die vinden een vreugdevuur in de voortuin blijkbaar normaal dus wij hoeven vanavond niet in de kou te zitten.
Er wordt gedoucht, gebijbelt en nog een klein biertje gedronken.

ByeBye!
------------------
 

Hervormde Gemeente van Hasselt

Copyright © 2018. Alle rechten voorbehouden.

Wij gebruiken cookies om het inloggen op onze website te vergemakkelijken/ uw instellingen en voorkeuren te onthouden. U kunt deze cookies uitzetten via uw browser [of via uw profielpagina] maar dit kan het functioneren van onze website negatief aantasten. Bekijk beleid