Geschiedenis van ons kerkgebouw
Al van ver zichtbaar is de toren van de Grote of Sint Stephanuskerk. Onze kerk is genoemd naar de eerste martelaar van het christendom. De kerk stond aan de wieg van het Middeleeuwse Hasselt.
De eerste kerk van Hasselt, rond 1150, betekent in die tijd dat er een belangrijke woonplaats ontstond. Deze kerk, in Romaanse stijl, stond op dezelfde plek als de kerk van nu. De eenbeukige kerk was even breed als het tegenwoordige middenschip. In de 13de en 14de eeuw werd het koor vergroot. Deze uitbreiding geeft aan dat het eenvoudige Hasselt aan het Zwarte Water was uitgegroeid tot een stad.
Brand
In 1380 brandde de kerk af, waarschijnlijk door blikseminslag. Na de uitvinding van de bliksemafleider in 1752 was dit probleem opgelost. Bij de herbouw van de kerk werd deze vergroot met een driezijdig gesloten koor, zijbeuken en een transept (kruisbeuk).
In het midden van de 15de eeuw vonden de Hasseltenaren de kerk alweer te klein en niet meer paasend bij de stad. De kerk en de toren werden grotendeels afgebroken en herbouwd tot een veel hogere en bredere hallenkerk met hogere toren. In 1466 werden de torenklokken aangebracht. De grote hoge ramen, die veel licht binnen laten stromen, verwijzen naar de gotische stijl.
Zwaar onweer
Op 13 mei 1725, een tijd van grote armoede en werkloosheid, sloeg het lot weer toe. De torenspits vloog tijdens "een swaar onweder" in brand. De ramp was compleet toen het carillon met 23 klokken naar beneden stortte. Twee van deze klokken, in 1662 gemaakt door de beroemde klokkengieter François Hemony, staan nu nog in de kerk. De herstelwerkzaamheden waren pas in 1738 klaar. Het duurde tot 1802 voordat er genoeg geld was ingezameld voor een nieuw orgel (het Rudolf Knoll-orgel), dat nu nog in gebruik is.
Nu
De laatste grote restauratie van de kerk was in 1969. In 2024 is bij de zuidelijke ingang in een uitbouw een toiletgroep gebouwd.
Bron: canon van Zwartewaterland
